COVID-19: zajęcia zdalne od 11 grudnia do 9 stycznia

Nauki Ścisłe i Techniczne

1. Automatyka i systemy sterujące - obejmuje następujące obszary: systemy automatyki i sterowania, inżynierię multidyscyplinarną i zdalne sterowanie. Kierownikiem jest dr hab. inż. Tomasz Tarczewski, prof. UMK.

Działalność naukowa wyłaniającego się pola badawczego „Automatyka i systemy sterujące” koncentruje się na opracowaniu inteligentnych algorytmów sterowania, projektowaniu, implementowaniu i optymalizowaniu precyzyjnych systemów kontrolno-pomiarowych oraz na rozwijaniu bezkontaktowych metod pomiaru własności wielowymiarowych struktur półprzewodnikowych i polimerowych. W ramach zespołu funkcjonują grupy badawcze, dla których wyszczególniono następujące obszary badań:

  • inteligentne algorytmy sterowania – w ramach tej tematyki badawczej rozwijane są metody sterowania napędami elektrycznymi, przekształtnikami energoelektronicznymi oraz maszynami wieloosiowymi. W szczególności obejmują one sterowanie powtarzalne i adaptacyjne, metody sztucznej inteligencji między innymi sztuczne sieci neuronowe, rojowe algorytmy optymalizacyjne. Prowadzone są również badania z zakresu automatycznej diagnostyki i predykcji (ang. condition monitoring and predictive maintenance) stanu maszyn przemysłowych, których celem jest optymalizacja procesów wytwórczych.
  • precyzyjne systemy kontrolno-pomiarowe – główny zakres badań obejmuje prace eksperymentalne i teoretyczne dotyczące opracowania systemów pomiarowych o wysokiej precyzji i powtarzalności. Systemy te przeznaczone są do pomiaru ultrakrótkich odcinków czasu i znajdują zastosowanie w precyzyjnych przetwornikach wielkości nieelektrycznych. Opracowane rozwiązania są implementowane w układach programowalnych i systemach mikroprocesorowych wykorzystujących wielowątkowe aplikacje czasu rzeczywistego.
  • bezkontraktowe metody pomiarowe – w ramach tego obszaru badawczego rozwijane będą bezkontaktowe metody pomiaru właściwości termicznych, optycznych oraz elektrycznych w wielowarstwowych strukturach półprzewodnikowych i polimerowych. Analiza sygnału pomiarowego zostanie wykonana przy użyciu modeli bazujących na metodzie fal termicznych. Umożliwi to uzyskanie informacji o termicznych transportowych parametrach badanych urządzeń wykorzystujących nanotechnologię, w tym sensorów pomiarowych i kwantowych laserów kaskadowych.

Zespół naukowy pracujący w ramach wyłaniającego się pola badawczego „Automatyka i systemy sterujące” podejmie współpracę z ośrodkami zagranicznymi: Ruhr-University Bochum w Niemczech, University of Toronto w Kanadzie, Electrical Institute “Nikola Tesla” w Serbii, University of Belgrade w Serbii, University of Rostock w Niemczech.

Dr hab. inż. Tomasz Tarczewski, prof. UMK

Fot. Andrzej Romański

Dr hab. inż. Tomasz Tarczewski, prof. UMK – urodził się w 1980 roku w Inowrocławiu. W 2005 roku ukończył automatykę i robotykę na Wydziale Elektrycznym Politechniki Poznańskiej i rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UMK. W 2010 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską pt. „Sterowanie serwonapędu z silnikiem synchronicznym o magnesach trwałych ze sprzężeniem od stanu i estymowanego momentu oporowego” na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej (promotorem był prof. Lech M. Grzesiak). Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka uzyskał w 2019 roku. Od 2019 roku jest dyrektorem Instytutu Nauk Technicznych oraz kieruje Katedrą Automatyki i Systemów Pomiarowych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Główne zainteresowania badawcze prof. Tarczewskiego dotyczą zastosowania sterowania optymalnego, predykcyjnego i adaptacyjnego w nowoczesnych napędach elektrycznych i wysokosprawnych przekształtnikach energoelektronicznych. Jest autorem lub współautorem ponad 50 prac opublikowanych w czasopismach lub zaprezentowanych na konferencjach międzynarodowych i krajowych. Współpracuje naukowo z czołowymi uczelniami technicznymi w Polsce (m.in. z Politechniką Warszawską i Politechniką Wrocławską) oraz z Instytutem Elektrycznym „Nikola Tesla” w Belgradzie. Prof. Tarczewski był kierownikiem i wykonawcą grantów finansowanych przez MNiSW oraz Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego oraz promotorem pomocniczym jednego doktoranta. Jest promotorem lub opiekunem naukowym trzech doktorantów oraz członkiem międzynarodowej organizacji naukowej Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE).

 

2. Globalne zmiany środowiska - obejmuje następujące obszary: multidyscyplinarne nauki o Ziemi, geologię i oceanografię. Kierownikiem jest prof. dr hab. Wojciech Wysota, a sekretarzem dr Edyta Kalińska.

Działalność naukowa pola badawczego Globalne zmiany środowiska (Global environmental changes) koncentruje się wokół badań rekonstrukcji i konsekwencji zmian klimatu w Europie Środkowej i Arktyki. Pole badawcze skupia naukowców reprezentujących kilka dyscyplin: nauki o ziemi i środowisku, nauki biologiczne oraz historia. Działalność pola opiera się na dwóch grupach badawczych, wyłonionych w konkursie na Priorytetowe Zespoły Badawcze.

  • Badania zmian klimatu (Climate Change Research)

Celem tego zespołu jest kontynuacja i intensyfikacja prowadzonych już od 20 lat badań w zakresie klimatologii historycznej. Przedmiotem zainteresowania są dwa obszary geograficzne: 1) Polska i Europa Środkowa oraz 2) Arktyka. W ramach obszaru pierwszego badania będą koncentrować się na: a) rekonstrukcji klimatu i ekstremalnych zdarzeń meteorologicznych i hydrologicznych w ostatnim tysiącleciu w Europie Centralnej na podstawie wczesnoinstrumentalnych obserwacji meteorologicznych, źródeł historycznych i danych dendrochronologicznych, b) określeniu konsekwencji obserwowanych zmian klimatu na środowisko naturalne i społeczne, c) określeniu wpływu niektórych czynników klimatycznych na warunki klimatyczne w przeszłości. W ramach drugiego obszaru (Arktyki) działalność skupi się wokół: a) „ratowania” danych meteorologicznych z okresu wczesnoinstrumentalnego znajdujących się w archiwach i bibliotekach, oceny ich jakości oraz budowy komputerowych baz danych oraz metadanych, b) rekonstrukcji klimatu i bioklimatu w okresie XVIII–XX w. i określeniu skali ich zmian w tym czasie, c) identyfikacji przyczyn zmian klimatu i bioklimatu w Arktyce w ostatnich 200-300 latach.

  • Katastrofalne megapowodzie lodowcowe (CatFlood Research Team - Cataclysmic Glacial Megafloods)

Celem badań jest rozpoznanie dowodów geomorfologicznych i geologicznych powodzi lodowcowych, które w radykalny sposób doprowadziły do przekształcenia sieci dolinnej nizinnej części Europy u schyłku ostatniego zlodowacenia. Przedmiotem badań będą formy rzeźby terenu i ich osady, diagnostyczne dla megapowodzi lodowcowych, występujące w polsko-rosyjsko-litewskiej strefie transgranicznej. Poza wpływem na kształtowanie krajobrazu, megapowodzie lodowcowe (szacowane przepływy wód rzędy 2 mln m3 na sekundę), zaburzały cyrkulację wód oceanicznych i oddziaływały na dynamiczne zmiany klimatu pod koniec ostatniego zlodowacenia. Fakty te nadają globalną rangę tym badaniom geomorfologicznym i geologicznym. Uzyskane wyniki umożliwią także ponadregionalną czasową i przestrzenną korelację zmian zasięgu czoła ostatniego lądolodu. Niebagatelne znaczenie będzie miało opracowanie modeli przedstawiających relacje pomiędzy formami krajobrazu i budującymi je osadami a katastrofalnymi procesami geologicznymi związanymi z powodziami. W pracach zespołu planowane są także badania porównawcze form i osadów megapowodzi lodowcowych w centralnej Azji, szczególnie w dolinie górnego Jeniseju.

Prof. dr hab. Wojciech Wysota

Fot. Andrzej Romański

Prof. dr hab. Wojciech Wysota – urodził się w 1959 roku w Szadłowicach koło Inowrocławia. W 1982 roku ukończył z wyróżnieniem studia geograficzne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK w Toruniu i rozpoczął pracę w Instytucie Geografii UMK. W 1992 r. pracę doktorską pt. "Morfogeneza środkowo-wschodniej części Pojezierza Chełmińsko-Dobrzyńskiego w świetle badań osadów i form zlodowacenia vistuliańskiego" (promotorem był prof. Władysław Niewiarowski). W 2003 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego w zakresie geologii – geologii czwartorzędu (złożył rozprawę pt. „Stratygrafia i środowiska sedymentacji zlodowacenia Wisły w południowej części dolnego Powiśla”). Od 2007 r. zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Geologii i Hydrogeologii Instytutu Geografii UMK.

Zainteresowania badawcze Profesora Wojciecha Wysoty dotyczą w szczególności genezy krajobrazu polodowcowego północnej Polski, historii zlodowaceń w Polsce, chronologii ostatniego zlodowacenia skandynawskiego oraz dynamiki dawnych i współczesnych lodowców. Profesor jest autorem 189 publikacji, w tym oryginalnych prac w czasopismach naukowych, monografii i rozdziałów w monografiach, rozdziałów w podręcznikach i redakcji książek. Wyniki badań prezentował wielokrotnie na konferencjach krajowych i zagranicznych. Jego prace są cytowane w wielu czasopismach zagranicznych z zakresu geologii czwartorzędu i geomorfologii. Kilkakrotnie otrzymał nagrodę indywidualną i wyróżnienie Rektora UMK za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej. W 1993 r. uzyskał Dyplom Stowarzyszenia Geomorfologów Polskich za najlepszą pracę doktorską z zakresu geomorfologii obronioną w 1992 r.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Stowarzyszenia Geomorfologów Polskich, Towarzystwa Naukowego w Toruniu oraz International Association of Sedimentologists. W 2011 r. został wybrany na członka Komitetu Badań Czwartorzędu PAN. Od kilkunastu lat jest aktywnym członkiem Grupy Perybałtyckiej Międzynarodowej Asocjacji do Badań Czwartorzędu (INQUA Peribaltic Group) i prowadzi międzynarodową współpracę naukową z uniwersytetami w Aarhus, Kopenhadze, Sheffield, Berlinie, Lund, Rydze, Tartu i Wilnie.

 

3. Nauki o polimerach i wielofunkcyjnych nanomateriałach - obejmuje następujące obszary: naukę o polimerach, multidyscyplinarne badania materiałowe i chemię stosowaną. Kierownikiem jest prof. dr hab. Wojciech Kujawski.

Działalność naukowa pola badawczego "Nauki o polimerach i wielofunkcyjnych nanomateriałach" koncentruje się na trzech, wzajemnie się zazębiających, obszarach tematycznych:

  1. Otrzymywanie i charakterystyka nowych materiałów polimerowych, a w szczególności mieszanin oraz mikro- i nanokompozytów na bazie polimerów syntetycznych i naturalnych przeznaczonych głównie do zastosowań biomedycznych, kosmetycznych i opakowaniowych.
  2. Modyfikacja membran polimerowych i ceramicznych w celu uzyskania materiałów o nowych lub ulepszonych właściwościach separacyjnych i transportowych.
  3. Wielofunkcyjne materiały i nanomateriały, zwłaszcza nanomateriały węglowe (m.in. grafen, nanorurki, nanorogi, nanodiamenty). Badania mają na celu znalezienie potencjalnych zastosowań nowych nanomateriałów jako np. nośników leków, katalizatorów, czujników, pokryć powierzchni o kontrolowanej zwilżalności, czy powierzchni o kontrolowanej toksyczności.

Chemia polimerów i materiałów wielofunkcyjnych, w tym ceramicznych i węglowych jest obecnie szybko rozwijającą się dyscypliną nauki. Modyfikacja polimerów metodami chemicznymi oraz fizycznymi np. fotochemiczna modyfikacja powierzchni, procesy szczepienia i foto(ko)polimeryzacji prowadzą do otrzymania związków fotoczułych oraz związków o aktywności biologicznej np. bakteriobójczych. Prowadzone będą badania nad układami biodegradowalnymi i fotodegradowalnymi, a także usieciowanymi (tj. żelami otrzymywanymi w procesie szybkiej fotopolimeryzacji z udziałem monomerów wielofunkcyjnych). Celem prowadzonych badań jest też opracowanie metody otrzymywania nanokrystalicznych polisacharydów wzbogacanych w reaktywne grupy aldehydowe zdolne do efektywnego sieciowania polimerów, a następnie otrzymanie nowych materiałów i zbadanie ich właściwości fizykochemicznych. Celem pośrednim jest również opracowanie wydajnej metody pozyskiwania polisacharydów z odpadów roślinnych i makulatury. Modyfikowane polisacharydy będą badane pod kątem możliwości ich zastosowania w uzdatnianiu wody pitnej. Odrębną grupę badanych materiałów stanowią kompozyty poliolefinowe z napełniaczami nieorganicznymi, przeznaczone do wytwarzania czujników piezoelektrycznych w mikroelektronice.

Membrana to przegroda rozdzielająca dwie fazy, pozwalająca na selektywny lub preferencyjny transport wybranych składników mieszanin, przy zastosowaniu odpowiedniego bodźca (mechanicznego, chemicznego lub elektrycznego). Potrzeba wytwarzania nowych materiałów membranowych oraz modyfikacji już istniejących jest źródłem inspiracji dla wielu badaczy. Sprawdzone materiały membranowe próbuje się modyfikować, co prowadzi do polepszenia ich właściwości separacyjnych i transportowych. Wytwarzanie materiałów o kontrolowanych właściwościach ma bardzo istotne znaczenie z aplikacyjnego punktu widzenia. Takie "sterowanie" właściwościami można prowadzić poprzez przyłączanie odpowiednich cząsteczek (np. silanów) do powierzchni materiałów, np. nieorganicznych materiałów ceramicznych. Badania dotyczą projektowania i wytwarzania innowacyjnych materiałów hybrydowych (organiczno-nieorganicznych) o przewidywalnych właściwościach materiałowych i transportowo-separacyjnych. Bardzo istotnym zadaniem będzie poznanie i zrozumienie mechanizmu modyfikacji (funkcjonalizacji) prowadzonej w różnych warunkach eksperymentalnych. Przygotowane materiały będą testowane w wybranych procesach rozdzielczych. Bardzo ciekawym elementem badań jest planowana immobilizacja enzymów na powierzchni ceramicznego podłoża i określenie, w jakiś sposób tak zmodyfikowana powierzchnia zmienia swoje właściwości fizykochemiczne. Do opisu zjawisk transportowo-separacyjnych wykorzystane zostaną także teorie modelowe.

W zakresie nanomateriałów węglowych prowadzone są badania nad ich zastosowaniem w dziedzinie adsorpcji, zwilżania, czujników i aktywności biologicznej. Dodatkowo prowadzone są obliczenia teoretyczne: symulacje komputerowe i obliczenia kwantowe związane ze zjawiskami międzyfazowymi. Nowe nanomateriały jako nośniki leków to jeden z najbardziej eksplorowanych obecnie obszarów tzw. nanomedycyny. Materiały węglowe jako biozgodne cieszą się tutaj ogromnym zainteresowaniem. W tym obszarze zespół planuje badać zastosowanie np. nanorogów czy nanodiamentów pod kątem zdolności kumulacji – uwalniania leków, posiadając współpracę z ośrodkami w kraju i za granicą (m.in. w Japonii). Badania nad czujnikami czy zastosowaniem nanomateriałów węglowych w gromadzeniu energii ma na celu głównie prace nad zastosowaniem grafenu i jego modyfikowanych form, przy czym w tym obszarze współpraca odbywa się z renomowanymi ośrodkami krajowymi i zagranicznymi (głównie Korea). Trzecia grupa badań dotyczy wytwarzania powierzchnio o kontrolowanej zwilżalności. Stosowanie różnorodnych metod deponowania nanomateriałów na powierzchniach, jak i ich dalszej modyfikacji ma na celu wytwarzanie powierzchni superomnifobowych. Badaniom eksperymentalnym we wszystkich wspomnianych obszarach towarzyszą prace teoretyczne, głównie obliczenia kwantowe i symulacje komputerowe.

W ramach pola badawczego przewidziana jest ścisła współpraca ze specjalistami z Wydziału Biologii i Nauk Weterynaryjnych, Wydziału Fizyki, Astronomii oraz Informatyki Stosowanej, a także z chemikami organikami z Wydziału Chemii.

Część biologiczna badań w ramach emerging field (EF) dotyczyć będzie oceny cytotoksyczności materiałów polimerowych, biomateriałów i nanomateriałów o potencjalnym znaczeniu biomedycznym. Ocena cytotoksyczności prowadzona będzie na dostępnych komercyjnie liniach komórkowych (fibroblasty skóry ludzkiej, fibroblasty mysie 3T3, nabłonek płuc etc.) zgodnie z normą ISO 10993 przewidzianą dla testów materiałów wchodzących w kontakt z komórkami ludzkich tkanek. Badania przesiewowe oparte na teście metabolicznym (test MTT) oraz teście wychwytu zwrotnego czerwieni obojętnej (test NRU) pozwolą na określenie stopnia toksyczności lub jej braku i/lub eksperymentalne wyznaczenie stężenia efektywnego EC50. Bardziej szczegółowe testy umożliwią poznanie ewentualnych mechanizmów uszkodzenia komórek. Potwierdzenie braku efektu cytotoksycznego dla danego materiału umożliwi dalsze jego wdrażanie w zastosowaniach biomedycznych. Natomiast poznanie charakteru uszkodzeń w komórkach może skutkować celową i ukierunkowaną modyfikacją materiałów pod kątem uzyskania przez nie biokompatybilności.

Chemia organiczna posiada szczególne zadania, począwszy od syntezy odpowiednich związków o specyficznych właściwościach (absorpcja, fluorescencja, wiązanie jonów i inne) po projektowanie geometrii cząsteczek w taki sposób, aby było możliwe ich inkorporowanie w polimerach, w membranach czy na powierzchni ciał stałych. Takie operacje powodują modyfikację materiałów, z możliwością optymalizacji ich właściwości dla celów analitycznych (rozpoznawanie molekularne), katalitycznych (osadzanie na ciałach stałych), czy do prowadzenia procesów w warunkach przepływowych. Badania z pogranicza chemii supramolekularnej oraz fizykochemii polimerów i nanomateriałów doprowadzą do poznania mechanizmów, które pozwolą na ulepszanie obecnych materiałów oraz dokładniejsze ich projektowanie w przyszłości.

Dr hab. Wojciech Kujawski, prof. UMK

Fot. Andrzej Romański

Prof. dr hab. Wojciech Kujawski – urodził się w roku 1955 w Ostródzie. Jako laureat Konkursu Chemicznego organizowanego przez prof. Antoniego Swinarskiego, w roku 1974 rozpoczął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UMK, na kierunku chemia stosowana. Po ukończeniu studiów, w roku 1979 rozpoczął studia doktoranckie pod opieką prof. Anny Narębskiej. Zatrudniony w Zakładzie Chemii Fizycznej (obecnie Katedra Chemii Fizycznej i Fizykochemii Polimerów) w roku 1983. W roku 1985 obronił pracę doktorską "Izotermiczny transport jonów i wody przez membranę Nafion 120 w roztworach NaOH na podstawie liniowej termodynamiki nierównowagowej". Stopień doktora habilitowanego uzyskał w Polsce (w 2008 roku - za prace związane z rozdzielaniem mieszanin ciekłych techniką perwaporacji próżniowej) oraz we Francji (w 2011 roku – za prace opisujące właściwości równowagowe i transportowe membran jonowymiennych w kontakcie z mieszaninami wodno-organicznymi). Od 2012 roku zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Chemii Fizycznej i Fizykochemii Polimerów. Od roku 2017 pełni funkcję Kierownika Katedry. Działalność naukowa prof. Kujawskiego związana jest z właściwościami równowagowymi, separacyjnymi i transportowymi membran polimerowych i ceramicznych, a także modyfikacji membran w celu uzyskania materiałów o nowych lub ulepszonych właściwościach. Opublikował ponad 130 prac naukowych (Web of Science), aktywnie współpracując z wieloma ośrodkami zagranicznymi, m.in. we Francji, Austrii, Hiszpanii, Australii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jordanii oraz na Ukrainie. Wyniki prac były wielokrotnie cytowane w publikacjach innych autorów, a także przedstawiane podczas krajowych i międzynarodowych konferencji naukowych. Prof. Kujawski był wielokrotnie nagradzany przez JM Rektora UMK za osiągnięcia w działalności naukowo-badawczej i organizacyjnej. Jest Przewodniczącym Rady ds. Innowacji i Wdrożeń UMK. Jest współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Membranowego, będąc jego Prezesem w kadencjach 2015-2018 i 2019-2022. Należy także do Europejskiego Towarzystwa Membranowego. Prof. Wojciech Kujawski wypromował 4 doktorów, sprawuje opiekę nad kolejnymi 4 doktorantami. Realizuje także granty z NCN, NCBR oraz NATO.

 

4. Nauki o glebie, mikrobiologia, genetyka w rolnictwie i jakość pożywienia - obejmuje następujące obszary: gleboznawstwo, mikrobiologię, inżynierię rolniczą, roślinoznawstwo, nauki o żywieniu i technologię żywności. Kierownikiem jest prof. dr hab. Katarzyna Hrynkiewicz.

Głównym celem pola badawczego „Nauki o glebie, mikrobiologia, genetyka w rolnictwie i jakość pożywienia” jest poznanie złożonych zależności zachodzących pomiędzy środowiskiem glebowym, mikroorganizmami i roślinami, które odpowiadają za produkcję i jakość pożywienia.

Działalność naukowa koncentruje się wokół: (i) poznania bioróżnorodności mikroorganizmów środowiska glebowego i wpływu negatywnych czynników abiotycznych wywołanych zmieniającym się klimatem lub działalnością antropogeniczną; (ii) mikroorganizmów towarzyszących roślinom (np. ryzosferowych i endofitycznych), które mogą w znaczącym stopniu stymulować wzrost roślin uprawnych oraz zwiększać ich tolerancję na niekorzystne warunki środowiskowe (np. susza, wysokie zasolenie gleb, niedobór składników pokarmowych); (iii) zrozumienia genetycznych podstaw interakcji zachodzących pomiędzy roślinami i endofitami oraz ich plastyczności fenotypowej; (iv) doskonalenia technologii stosowanych w produkcji żywności. W efekcie przeprowadzonych badań naukowych powstaną nowe, unikalne bioprodukty, które znajdą zastosowanie w nowoczesnym rolnictwie oraz nowe technologie stosowane w produkcji żywności.

Pole badawcze jest przedsięwzięciem interdyscyplinarnym łączącym naukowców trzech Wydziałów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika: Wydział Nauk Biologicznych i Weterynaryjnych (Katedra Mikrobiologii, Katedra Genetyki, Katedra Fizjologii Roślin i Biotechnologii, Katedra Geobotaniki i Planowania Krajobrazu), Wydział Chemii (Katedra Chemii Analitycznej i Spektroskopii Stosowanej) oraz Wydział Nauk o Ziemi i Gospodarki Przestrzennej (Katedra Gleboznawstwa i Kształtowania Krajobrazu). Priorytetowe zadania obejmują następujące obszary nauki: mikrobiologię, inżynierię rolniczą, roślinoznawstwo i fizjologię roślin, nauki o żywieniu i technologię żywności oraz gleboznawstwo. Naukową motywacją tego interdyscyplinarnego zespołu jest szeroko pojęta współpraca międzynarodowa oraz kształcenie młodej kadry otwartej na pracę w instytucjach naukowych oraz w sektorze prywatnym.

Prof. dr hab. Katarzyna Hrynkiewicz

Fot. Andrzej Romański

Prof. dr hab. Katarzyna Hrynkiewicz – kieruje Katedrą Mikrobiologii na Wydziale Nauk Biologicznych i Weterynaryjnych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Główne zainteresowania badawcze prof. Hrynkiewicz dotyczą molekularnej analizy struktur mykoryzowych, zastosowania mikroorganizmów w procesach fitoremediacji gleb oraz wykorzystania mikroorganizmów endofitycznych w promowaniu wzrostu roślin uprawnych. W latach 2002-2004 odbyła dwuletni staż podoktorski (Marie Curie Fellowship) w Institute of Soil Science and Plant Nutrition (University of Rostock, Germany), podczas którego uczestniczyła w realizacji projektu “Molecular and biological characterization of ectomycorrhizal strains for phytoremediation”. W 2010 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. "The significance and performance of microorganisms associated with the rhizosphere of willows (Salix spp.) in unfavourable soil conditions". Od wielu lat prowadzi współpracę z zagranicznymi ośrodkami naukowymi z Niemiec, Szwecji i Danii, np. University of Tübingen, University of Rostock, Leibniz-Institute of Vegetable and Ornamental Crop, Swedish University of Agricultural Sciences, gdzie realizowała liczne staże naukowe, np, DAAD, STSM. Prof. Hrynkiewicz była koordynatorem grantu finansowanego przez EU (Marie Curie Reintegration Grant), kierownikiem pięciu grantów finansowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego i Narodowe Centrum Nauki, opiekunem naukowym dwóch grantów PRELUDIUM oraz wykonawcą w licznych projektach realizowanych m.in. we współpracy międzynarodowej (np. ERA-NET, COST). W latach 2015-2019 była wykonawcą w projekcie „Boosting plant-Endophyte STability, compatibility and Performance Across ScaleS BestPass” finansowanego w ramach projektu HORIZON2020 ikoordynatorem międzynarodowego zespołu badawczego WP1: Endophyte-plant compatibility. Prof. K. Hrynkiewicz prowadzi współpracę z firmami zagranicznymi zajmującymi się produkcją biopreparatów. Od 2019 r. jest Dyrektorem Szkoły Doktorskiej „Academia Copernicana”.