Wiadomości

W dniach 16-19 września na UMK odbywa się jubileuszowy, X Zjazd Geomorfologów Polskich. Jest on dedykowany nestorowi toruńskich geomorfologów prof. Władysławowi Niewiarowskiemu, obchodzącemu w tym roku 90-lecie urodzin.

Do Torunia zjechało 150 naukowców z wszystkich ośrodków geomorfologicznych w Polsce, a także goście z Niemiec i Ukrainy (Lwów). Tematem głównym jubileuszowego zjazdu są "Krajobrazy młodoglacjalne - ich morfogeneza, teraźniejszość, przyszłość". Uroczyste otwarcie (połączone z prezentacją sylwetki i dorobku prof. Niewiarowskiego) odbyło się 16 września w sali 173 na Wydziale Nauk o Ziemi (ul. Lwowska 1). W imieniu nieobecnego Jubilata w uroczystości wzięły udział jego córka oraz wnuczka.

Prof. dr hab. Władysław Niewiarowski jest nestorem toruńskich geomorfologów, członkiem honorowym Stowarzyszenia Geomorfologów Polskich.

Urodził się 24 czerwca 1924 r. we wsi Ciukantowicze (obecnie Białoruś). Po zajęciu tych terenów w 1939 r. przez ZSRR, w rok później rozpoczął pracę jako ślusarz w warsztatach kolejowych w Baranowiczach, uczęszczając jednocześnie do rosyjskiej wieczorowej szkoły średniej. Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1942-1943 pracował w kopalni torfu w Stołowicach. Za odmowę służby w białoruskiej formacji współpracującej z Niemcami został aresztowany i osadzony w obozie niemieckim w Baranowiczach, gdzie przebywał ponad 6 miesięcy do czasu wkroczenia wojsk sowieckich w 1944 r.

W lipcu 1945 r. przyjechał do Polski. Od roku 1946 studiował biologię i geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku (dyplom 1948 r.). W latach 1948-1952 pracował jako nauczyciel w szkołach średnich w Gdańsku i Sopocie, prowadząc jednocześnie ćwiczenia z geomorfologii, hydrografii i klimatologii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku oraz uzupełniając studia geograficzne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1952 r. uzyskał na UMK tytuł magistra filozofii w zakresie geografii i rozpoczął pracę w Katedrze Geografii Fizycznej UMK. W 1959 r. uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK, a kolejne stopnie i tytuły w 1965 r. (docent), 1972 r. (profesor nadzwyczajny) i 1988 r. (profesor tytularny).

Pracując na UMK podejmował różnego rodzaju funkcje organizacyjne, m.in. w latach 1970-1976 pełnił funkcję kierownika Zakładu Geomorfologii, a następnie kierownika Zakładu Geomorfologii i Geografii Fizycznej. W latach 1970-1972 był zastępcą dyrektora Instytutu, od roku 1972 do 1975 prodziekanem Wydziału BiNoZ, a w latach 1975-1987 dyrektorem Instytutu Geografii.

Profesor Władysław Niewiarowski przez wiele lat był członkiem Komitetu Badań Czwartorzędu PAN oraz Komitetu Nauk Geograficznych PAN. Na szczególne podkreślenie zasługuje działalność Profesora w towarzystwach naukowych, zwłaszcza w Polskim Towarzystwie Geograficznym, w którym pełnił szereg funkcji, m.in. przewodniczącego Toruńskiego Oddziału w latach 1975-1980.

Jego dorobek naukowy obejmuje około 200 publikacji w tym kilka monografii, ponad 70 rozpraw i artykułów naukowych oraz 5 map. Głównymi obszarami Jego badań były tereny ostatniego zlodowacenia, m.in. Pojezierze Chełmińskie, Dobrzyńskie, Brodnickie, Kujawy i wschodnia część Pojezierza Gnieźnieńskiego. Poza obszarami Polski był to obszar całego Peribalticum i Spitsbergen, gdzie zbierał materiały podczas dwóch Toruńskich Wypraw Polarnych w 1978 i 1985 roku.

W czasie ponad pięćdziesięcioletniej pracy na UMK wypromował około 200 magistrów geografii oraz 7 doktorów.