Nauki Ścisłe i Techniczne

Nauki Ścisłe i Techniczne

 Nauki Ścisłe i Techniczne

Skład Rady Dziedzinowej Nauki Ścisłe i Techniczne (ST)

Prof. dr hab. Włodzimierz Jaskólski

Fot. Andrzej Romański

Prof. dr hab. Włodzimierz Jaskólski – przewodniczący Rady Dziedzinowej Nauki Ścisłe i Techniczne. Pracę doktorską poświęconą relatywistycznej teorii rozpraszania elektronów i pozytonów na atomach obronił w 1986 r. W latach 1988-1990 odbył staż podoktorski w Instytucie Nauk Materiałowych Hiszpańskiej Akademii Nauk (CSIC) w Madrycie. Habilitację uzyskał w 1996 r. w oparciu o monografię „Confined many-electron systems” wydaną w Physics Reports (Elsevier). W latach 1996-1997 był stypendystą (senior) Fundacji Fulbrighta w National Institute of Standards and Technology w Gaithersburgu. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 2002 r. Od czasu stażu podoktorskiego zainteresowania naukowe prof. Jaskólskiego skupiały się wokół fizyki niskowymiarowych struktur półprzewodnikowych, w szczególności teorii kropek i sztucznych molekuł kwantowych. Obecnie zajmuje się głównie strukturą elektronową układów grafenowych oraz stanami topologicznymi w takich układach. Wypromował troje doktorów, kierował szeregiem grantów finansowanych przez KBN, NCN oraz US Department of Commerce i II Polsko-Amerykański Fundusz im. Marii Skłodowskiej-Curie. W latach 2007-2014 pełnił funkcję Dyrektora Instytutu Fizyki. Kierował projektem budowy Centrum Optyki Kwantowej w Instytucie Fizyki UMK, był lokalnym koordynatorem projektu Narodowego Laboratorium Technologii Kwantowych. Od 2016 r. jest Dziekanem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UMK. W 2019 r. przewodniczył zespołowi przygotowującemu wniosek UMK w konkursie „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza”.

Dr hab. Winicjusz Drozdowski, prof. UMK

Fot. Andrzej Romański

Dr hab. Winicjusz Drozdowski, prof. UMK – zastępca przewodniczącego Rady Dziedzinowej. Ukończył fizykę na UMK w 1996 r. Stopień doktora uzyskał w 2001 r. a doktora habilitowanego w 2011 r (specjalność: fizyka ciała stałego i spektroskopia). W latach 2006-2008 odbył staż naukowy na Politechnice w Delft (Holandia). Od 2015 r. jest kierownikiem Zespołu Spektroskopii Materiałów Scyntylacyjnych i Fosforów a od 2016 r. Prodziekanem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UMK. Obecnie kieruje projektem polsko-niemieckim „Nowy scyntylator półprzewodnikowy β‑Ga2O3:Ce ‑ badania własności spektroskopowych i scyntylacyjnych” (NCN Beethoven 2). Dorobek naukowy prof. W. Drozdowskiego stanowi 68 publikacji w czasopismach z listy filadelfijskiej oraz 45 w materiałach konferencyjnych, raportach rocznych, itp. Najważniejsze artykuły dotyczą mechanizmu scyntylacji oraz optymalizacji własności scyntylacyjnych nowoczesnych materiałów o potencjalnych zastosowaniach w diagnostyce medycznej czy eksploracji przestrzeni kosmicznej. Stosowane przez prof. Drozdowskiego techniki eksperymentalne obejmują spektroskopię gamma (widma wysokości impulsu i profile czasowe scyntylacji), radio- i fotoluminescencję w funkcji temperatury oraz termoluminescencję. Uzupełnieniem są nowatorskie pomiary kombinowane przy podwójnym wzbudzeniu (promieniami Roentgena i podczerwienią).

Prof. dr hab. Małgorzata Kossut

Prof. dr hab. Małgorzata Kossut – jest neurobiologiem, absolwentką Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorat z zagadnień wpływu utraty wzroku na rozwój funkcji ruchowych uzyskała w Instytucie Biologii Doświadczalnej PAN im. M. Nenckiego. Staż podoktorski odbyła na University of Pennsylvania i Oxford University. Sabbatical (stypendium Fulbrighta) spędziła w United States University of Health Sciences w Bethesdzie. Obecnie jest profesorem w Instytucie Nenckiego i kieruje Laboratorium Neuroplastyczności. Pracuje też na Uniwersytecie Humanistycznospołecznym SWPS, w Katedrze Neurokognitywistyki. Zajmuje się neuronalnymi i molekularnymi mechanizmami uczenia się i pamięci i obrazowaniem plastyczności mózgu. Bada także plastyczność mózgu po udarze. Jako jedna z pierwszych udowodniła istnienie kompensacyjnych zmian plastycznych w dorosłej korze mózgowej. Jej badania były finansowane przez szereg prestiżowych fundacji zagranicznych, takich jak Howard Hughes Medical Institute, Fulbright Scholarship Programme, The Wellcome Trust czy McDonnel – Pew Foundation for Cognitive Neuroscience. Jest członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk oraz członkiem założycielem European DANA Alliance for the Brain.

Prof. dr hab. Leszek Rutkowski

Prof. dr hab. Leszek Rutkowski – studia wyższe ukończył w 1977 r. na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej (specjalność: systemy cybernetyki technicznej). W tym samym roku, jako stypendysta Politechniki Częstochowskiej, podjął studia doktoranckie w Instytucie Cybernetyki Technicznej Politechniki Wrocławskiej. Jednocześnie przygotowywał pracę doktorską pt. „Nieparametryczna identyfikacja niestacjonarnych obiektów sterowania”. W marcu 1980 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych nadany uchwałą Rady Instytutu Cybernetyki Technicznej. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej w styczniu 1986 r. Rozprawa była poświęcona identyfikacji niestacjonarnych systemów oraz klasyfikacji obrazów charakteryzujących się zmiennymi w czasie gęstościami prawdopodobieństw. Tytuł naukowy profesora uzyskał w listopadzie 1995 r. na wniosek Rady Naukowej Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Prof. dr hab. inż. Leszek Rutkowski jest autorem lub współautorem około 200 publikacji, z których ponad 30 ukazało się w niezwykle prestiżowych czasopismach wydawanych przez IEEE. Prace te były wielokrotnie cytowane w literaturze światowej (wg Web of Science H = 41). W listopadzie 2004 r. został wybrany przez IEEE Board of Directors jako IEEE Fellow (jedno z najwyżej cenionych na świecie wyróżnień naukowych) za „contributions to neurocomputing and flexible fuzzy systems”. W 2004 r. został wybrany członkiem korespondentem PAN a w 2016 r. członkiem rzeczywistym PAN. Jest laureatem wielu nagród międzynarodowych i krajowych, konkursów NCN i FNP (m.in. „MISTRZ” oraz „TEAM”), jest także Doktorem Honoris Causa AGH w Krakowie (2014 r.).

Prof. dr hab. Agnieszka Szumna

Prof. dr hab. Agnieszka Szumna – Pracę doktorską poświęconą syntezie oraz strukturze supramolekularnych receptorów anionów wykonała pod kierownictwem prof. J. Jurczaka i obroniła w 2001 r. z wyróżnieniem. W latach 2001-2003 odbyła staż podoktorski w University of Missouri, Columbia w USA po kierownictwem prof. J. Atwooda. Habilitację uzyskała w 2010 r. w oparciu o monotematyczny cykl prac pt. „Chiralne Kontenery Molekularne – Synteza, Struktura i Właściwości Kompleksujące”. Praca ta została wyróżniona Nagrodą Premiera oraz Nagrodą Naukową III Wydziału PAN im. W. Kołosa. Od 2012 r. prowadzi grupę badawczą w ICHO PAN. W 2017 r. została laureatką łączonej nagrody Polskiego i Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego (PTChem i GDCh) Marie Skłodowska-Curie and Wilhelm Klemm Lectureship. Tytuł naukowy profesora uzyskała w 2019 r. Obecnie jest Kierownikiem Zespołu Nr 9 w Instytucie Chemii Organicznej PAN w Warszawie. Zainteresowania naukowe prof. Szumnej skupiają się wokół syntezy kapsuł molekularnych zawierających w swojej strukturze biokompatybilne komponenty. Rozwija również kierunki badań związanych z zastosowaniami tych kapsuł jako nanokontenerów, supramolekularnych katalizatorów, transporterów leków, składników materiałów porowatych i jako stabilizatorów powierzchni białek. Jej grupa badawcza posługuje się szerokim spektrum metod związanych z syntezą organiczną, mechanochemią, krystalografią i rezonansem magnetycznym, intensywnie wykorzystuje również metody chiraloptyczne i obliczenia kwantowo-mechaniczne. Prof. Szumna kierowała szeregiem grantów finansowanych przez KBN, NCN oraz grantem ITN programu Horizon2020.