Jest wielkim zaszczytem dla mnie, iż w tej historycznej dla nas chwili, mogę powitać Waszą Świątobliwość w Auli Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.
Na dzisiejsze spotkanie przybyli rektorzy i rektorzy-elekci z ponad 200 polskich szkół wyższych: uniwersytetów, uczelni technicznych, medycznych, ekonomicznych, rolniczych, pedagogicznych i  artystycznych. Są tu obecni reprezentanci zarówno uczelni państwowych jak i prywatnych. Obecne są kierownictwa Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności, Ministerstwa Edukacji Narodowej, Komitetu Badań Naukowych, Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej a także członkowie Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Przybyli przedstawiciele świata nauki z całej Polski oraz przedstawiciele Parlamentu, Rządu, władze Torunia. Jest obecny Senat Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, profesorowie naszej Uczelni, a także przedstawiciele pozostałych pracowników i studentów.
Pragnę dzisiaj, w imieniu wszystkich tu zgromadzonych, jak najserdeczniej powitać Cię, Ojcze Święty.
W oczekiwaniu na Piotra naszych czasów odbyły się tu w Toruniu liczne spotkania, konferencje, wystawy. Czekaliśmy na ten moment tak ważny i niezwykły zarazem.

Wasza Świątobliwość,

Mija w tym roku 10 lat od pamiętnych wydarzeń, gdy w pokojowy sposób udało się doprowadzić do demokratyzacji systemu politycznego w naszym kraju.
Ostatnie dziesięciolecie to także okres olbrzymich zmian w działaniu polskich uczelni i instytucji naukowych. To okres, w którym edukacja na poziomie wyższym stała się bardzo popularna. W tej chwili studiuje w naszym kraju trzykrotnie więcej młodych ludzi niż na początku tej dekady.
To także okres, w którym dzięki demokratyzacji systemu badań,  pomysły i umiejętności oraz dotychczasowe dokonania decydują w istocie o finansowaniu badań.
Ale demokratyzacja i autonomia uczelni i instytutów badawczych, to także nieuchronne branie odpowiedzialności za swój los. Nie zawsze i nie wszyscy potrafimy to zrozumieć i sprostać nowym wyzwaniom. Nie zawsze polska młodzież jest właściwie informowana o tym, co oferują poszczególne uczelnie. Te słabości okresu transformacji musimy jak najszybciej przezwyciężyć. Musimy umieć sprostać wyzwaniom naszych czasów - dana jest nam przecież możność uczestniczenia w budowie nowoczesnego państwa polskiego i radość przekazywania wiedzy następnym pokoleniom.

Drogi Ojcze Święty,

Dzisiejsze spotkanie ma z pewnością wymiar symboliczny także dlatego, iż u progu wielkiego jubileuszu dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa możemy wsłuchać się w papieskie przesłanie kierowane do uczonych. Encyklika "Fides et ratio" jest przez nas studiowana z największą uwagą.
Jesteśmy w pełni świadomi ogromnej odpowiedzialności stojącej przed nami w obliczu zbliżającej się integracji  naszego kraju ze strukturami Unii Europejskiej. Niewiele było okresów w dziejach Polski, kiedy w takim stopniu od wykształcenia młodzieży i umiejętności wykorzystania jej talentów zależało miejsce i rola naszej Ojczyzny w Europie. To wielkie wyzwanie stawia przed polskimi elitami pytania o właściwe ukazanie miejsca naszej kultury narodowej i miejsca polskiej myśli naukowej w dziedzictwie całego kontynentu. Właśnie na szkołach wyższych ciąży obowiązek ukazania narodowego dorobku tak, aby młode pokolenia potrafiły pomnażać go w sposób twórczy i odpowiedzialny.
Wierzę, że dzisiejsze spotkanie z Tobą, Ojcze Święty da nam nowe impulsy, by te trudne zadania z zapałem realizować.

Wasza Świątobliwość,

W tej szczególnej chwili niech mi będzie wolno, osobiście  podziękować za przesłanie skierowane do nas, gdy Uniwersytet świętował swe pięćdziesięciolecie, a także za słowa skierowane do pielgrzymów z diecezji toruńskiej w 525-tą rocznicę Urodzin naszego Patrona mówiące, że współcześnie "postać Mikołaja Kopernika jest obecna w świadomości wszystkich Polaków, a zwłaszcza mieszkańców Torunia poprzez Uniwersytet, który nosi jego imię".
Pragnę także, Ojcze Święty, przywołać słowa, które przed dwoma laty skierowałeś w Krakowie do środowisk naukowych. Słowa te brzmią: "Niewiele jest rzeczy równie ważnych w życiu człowieka i społeczeństwa, jak posługa myślenia. "Posługa myślenia", to w swej istocie nic innego jak służba prawdzie w wymiarze społecznym. Każdy intelektualista, bez względu na przekonania, jest powołany do tego, by kierując się tym wzniosłym i trudnym ideałem, spełnił funkcję sumienia krytycznego wobec tego wszystkiego, co człowieczeństwu zagraża lub go pomniejsza".

Ojcze Święty,

Chcemy w tej służbie trwać dla dobra człowieka i społeczeństwa.

 strona do druku